Design

change a person's life

Nosz to.

OHAYO.

Jutro koniec wolności, argh! Będzie trzeba wstać o 6 nad ranem, ogarnąć się, iść do szkoły, w wiadomym celu, znosić swoich jebniętych (za przeproszeniem) znajomych i później wrócić do domu w ten cholerny mróz. BRRR! Zapowiada się nieciekawie.

No, ale porozmawiajmy o pozytywach. Przepraszam, gdzież tu są pozytywy? Nawet światła uliczne nie raczyły mnie zadowolić. No stałam na tym czerwonym świetle dość długo, samochody też stały, no i żesz, ruszyły, a ja przegapiłam zielone światło, bo coś nie tak z nim jest! No ale myślę: okej, mam nadzieję, że następnym razem będzie tak samo, to przebiegnę na czerwonym świetle i będę mieć podjar. No, ale adrenaliny nie było, bo przecież nagle wszystko zaczęło działać. Phi.

Tsa, zdecydowałam się, że będę pisać opowiadanie. Hmm... Uprzedzałam was, iż Panna L. jest maniaczką opowiadań o TH? *-* Lubię ich muzykę, to prawda, ale chyba jeszcze bardziej wielbię twórczość ich fanów z nimi związaną. Tak, mowa tu o literaturze. Więc chyba czas spróbować swoich sił!

Umhm. Mhm. Ahm. Ihm. Ehm. Moja matka chyba coś do mnie ma. W sensie takim, że pokłada we mnie swoje niespełnione nadzieje, marzenie, czy co to tam jest za gówno. Nie pozwala mi o niczym decydować. "Masz iść do tej i do tej szkoły! Będziesz robić to i tamto! Siamto sramto!". Nie, mówię, że jej nie kocham, ale to wkurwiające jest. Nie da się z nią nawet porozmawiać.

Tak przeglądam jakieś zdjęcia sprzed kilku lat, między innymi z moim ojcem i dochodzę do wniosku, że on niesamowicie schudł. Wtedy miał takie grube łapy. I w ogóle cały był gruby. Tato, jeśli to teraz czytasz, to byłeś wtedy naprawdę przystojny! *-*

Pindu, simtu, srimtu. Dochodzę do wniosku, że chłopacy z mojej klasy są bardzo powierzchowni. Co prawda dobrze się z nimi dogadywałam od zawsze, jeśli nie lepiej niż inne dziewczyny, ale naprawdę zaczęli na mnie zwracać uwagę (wiecie, jak na 'laskę'), kiedy zmieniłam imedż. Tak odrobinkę, no. Doszła grzywka, trochę inny styl, malowanie się, no i zerówki kujonki. Nie robiłam tego dla lansu, ani dla nich, tylko dla siebie, żeby czuć się ładną, bo myślałam, że i tak nie zauważą. Ale zauważyli.

PAC! Widzę moje zdjęcie z Baaali, jak to małpa siedząca na mojej głowie, żre banana, a drugą rękę trzyma na moim owłosionym łbie, jakby dopiero co mnie pacnęła. Yahyah.

Nie wiem co jeszcze mogę napisać. ;-; Baj.